![Η επιστροφή Βεζένκοφ, ο clutch Πρίντεζης και η… δήλωση του ΜακΚίσικ](https://www.to10.gr/wp-content/uploads/2024/09/6302886-300x200.jpg)
«Ξαφνικά ένιωσα μια μαχαιριά στον αέρα της εκπομπής αλλά δεν είχα εμπειρία από τέτοιο πόνο» είπε ο Πέτρος Τατσόπουλος στην πρώτη του συνέντευξη μετά την μεγάλη μάχη που έδωσε για τη ζωή του
Για πρώτη φορά μετά το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Πέτρος Τατσόπουλος μίλησε στον Αντώνη Σρόιτερ.
Ο ίδιος περιγράφει τη στιγμή που έπαθε το ανεύρυσμα μέσα στο στούντιο του «Εκτός Γραμμής» με τον Τάκη Χατζή και τη Λίδα Μπόλα, αλλά και τις αγωνιώδεις στιγμές μέχρι να φτάσει στο νοσοκομείο και να μπει αμέσως στο χειρουργείο.
«Τη στιγμή που μιλάει ο Βίτσας νιώθω μία πολύ δυνατή, έντονη και ταυτόχρονα πολύ σύντομη μαχαιριά. Είναι κάτι το οποίο δεν το έχω ξαναζήσει ποτέ. Φυσικό είναι να με πανικοβάλλει, δεν μπορούσα να περιμένω να τελειώσει η συζήτηση. Τους είπα “συγγνώμη ένιωσα έναν οξύ πόνο”», είπε ο κ. Τατσόπουλος.
«Ήμουν στο πάτωμα, είχα από πάνω μου και τον Βίτσα και τον Λύρα οι οποίοι μου έκαναν και συντροφιά περιμένοντας το ΕΚΑΒ» πρόσθεσε.
«Δεν ήξερα τι μου συμβαίνει. Σκεφτόμουν ότι μπορεί να πάω σπίτι μου, μπορεί να πάω και στο πρώτο νεκροταφείο» είπε, ενώ πρόσθεσε: «Η πίεσή μου ήταν στο 3 με 4 το οποίο σημαίνει ότι ήταν θέμα λίγων λεπτών για να συμβεί μία σειρά από τραγωδίες από τις οποίες ο θάνατος δεν ήταν η σημαντικότερη».
«Κατευθείαν σκέφτηκα το έμφραγμα»
«Κατευθείαν σκέφτηκα το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, που ήταν και η πρώτη διάγνωση. Σκέφτηκα ότι μπορεί να τσιμπήσαμε το έμφραγμα, οπότε καλύτερα να την κάνω από το στούντιο πριν έρθει η κάσα. Σκέφτηκα μήπως πεθάνω στον τηλεοπτικό αέρα. Ο Δημήτρης (Βίτσας) δεν κατάλαβε τι ακριβώς συνέβη και ήταν εντελώς φυσικό. Δήλωσε “ναι, βεβαίως, αλλά να τελειώσω πρώτα” και εννοούσε φυσικά, απ’ ότι φάνηκε, να τελειώσει τη φράση του και να τελειώσουμε την κουβέντα» σχολίασε όσα ειπώθηκαν για την πρώτη αντίδραση του κ. Βίτσα, που ήταν παρών στο πάνελ της εκπομπής.
«Αυτό μεταφράστηκε ως η απόλυτη αναλγησία του συριζαίου, προκειμένου να πει την άποψή του… Εισέπραξα την αμηχανία ενός ανθρώπου που δεν ήξερε τι συμβαίνει και στη συνέχεια βοήθησε, συμπαραστάθηκε, πήρε τηλέφωνο τη γυναίκα μου, την ενημέρωσε, την καθησύχαζε… Όλο αυτό η γυναίκα μου το είδε στην τηλεόραση σε απευθείας μετάδοση».
«Ήμουν στο πάτωμα περιμένοντας το ασθενοφόρο»
Αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει, είναι πως μετά το break η εκπομπή συνεχίστηκε όπως προβλεπόταν. Η κάμερα έδειχνε ψηλά, στους παρουσιαστές, αλλά στο πάτωμα δίπλα παρέμενε ξαπλωμένος ο Πέτρος Τατσόπουλος, με τον Δημήτρη Βίτσα και τον γιατρό Γιάννη Λύρα δίπλα του, περιμένοντας το ασθενοφόρο.
«Αφού με παρέλαβαν, το πιο σημαντικό ήταν το πόσο απείχε ο Alpha από το νοσοκομείο που θα με πήγαιναν, στο Ιπποκράτειο. Δεν είναι κοντά, είναι πολύ μακριά. Αν το ΕΚΑΒ έπαιρνε τη λογική οδό, από Κηφισίας, τώρα δεν θα ήμουν εδώ. Για καλή μου τύχη ο Alpha είναι και κοντά στην Εθνική οδό».
«Η πίεσή μου ήταν στο 3 με 4, ο φόβος της εγκεφαλικής βλάβης ήταν χειρότερος από τον θάνατο. Δηλαδή μερικά λεπτά μακριά από τα συμβούν διάφορες τραγωδίες, από τις οποίες ο θάνατος δεν ήταν η χειρότερη» συνέχισε, μιλώντας για μη αναστρέψιμες εγκεφαλικές βλάβες.
Συγκλονισμένος θυμήθηκε τη στιγμή που ο διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής στο Ιπποκράτειο, Δημήτρης Λυμπεριάδης τον άνοιξε σχεδόν ξύπνιο την ώρα που ο αναισθησιολόγος τον κοίμιζε. «Ο χειρούργος με άνοιγε πριν δράσει το αναισθητικό» περιέγραψε ο Πέτρος Τατσόπουλος.
«Όσο πρόλαβα να σκεφτώ σκεφτόμουν, να, μέχρι εδώ ήταν. Έλεγα εντάξει, έζησα μια ζωή. Αλλά φυσικά ποτέ δεν νιώθεις χορτάτος. Σκεφτόμουν τη γυναίκα μου, την κόρη μου, τον γιο μου, τους οικείους, όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς, ποτέ δεν φεύγει κανείς με όλα απόλυτα εκπληρωμένα» περιγράφει.
«Όταν είδα τη γυναίκα μου έκλαψα πολύ»
Περιγράφοντας τις ώρες αφότου ξύπνησε από το χειρουργείο, ο Πέτρος Τατσόπουλος μίλησε για οράματα και ψευδαισθήσεις, που συνεχίστηκαν για μέρες.
Ο πρώτος άνθρωπος που είδε στη ΜΕΘ ήταν η γυναίκα του. Στην εντατική είσαι «μισή τεχνολογία, μισός άνθρωπος, συνδεδεμένος με πρίζες κτλ» περιγράφει, «ήμουν πολύ ευσυγκίνητος, εκείνες τις ώρες έκλαψα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έχω κλάψει σε όλη μου τη ζωή».