Αθλητικά νέα, Ειδήσεις, Sport 24/7

Θυμάται κανείς πώς ήταν η Ελλάδα τον Ιούνιο του 2010; Θυμάται την κατάσταση στην κοινωνία, την οικονομική, στους δρόμους και στα σπίτια; Για όσους δεν τα θυμούνται ή δεν τα έζησαν, ένα μικρό φρεσκάρισμα. Διότι εκείνη την εποχή η χώρα διένυε ίσως τον πιο σκοτεινό, αβέβαιο και ταραχώδη μήνα της σύγχρονης μεταπολεμικής της ιστορίας. Η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου τον Μάιο, είχε επισφραγίσει την υπαγωγή της στον μηχανισμό στήριξης της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Όμως, πίσω από τους αριθμούς των δανειστών, κρυβόταν μια απόλυτη κοινωνική και οικονομική κατάρρευση. Στην πράξη και στην πραγματική ζωή, στην καθημερινότητα, η οικονομική πραγματικότητα εκείνου του καλοκαιριού δεν περιείχε καμία ελπίδα ανάκαμψης, παρά μόνο ελεύθερη πτώση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος εκείνης της περιόδου, η χρονιά έκλεισε με ύφεση άνω του 5%, μέσα σε λίγους μήνες, χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν, με την ανεργία να φτάνει το 12,5% στα τέλη του 2010, σκαρφαλώνοντας στο 27% τα επόμενα χρόνια. Διαβάστε επίσης: Επικό τρολάρισμα Μιλουτίνοφ σε Παπανικολάου: «Πόσο κούκλος είσαι εσύ» (pic, vid) Οι τράπεζες έκλεισαν τις κάνουλες της χρηματοδότησης και η επιβολή οριζόντιων περικοπών σε μισθούς (13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο), η αύξηση του ΦΠΑ στο 23%, οι περικοπές συντάξεων προκάλεσαν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές. ΠΑΘΟΣ VS ΛΟΓΙ(ΣΤΙ)ΚΗΣ Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποτελούσε το απόλυτο οικονομικό βαρέλι δίχως πάτο. Ιστορικά, το ελληνικό ποδόσφαιρο σπάνια παρήγαγε κέρδη για τους ιδιοκτήτες του, αλλά το 2010 η κατάσταση έγινε εκρηκτική. Οι χορηγίες κατέρρευσαν, καθώς οι εταιρείες πάλευαν για την επιβίωσή τους. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα μπήκαν σε φάση επαναδιαπραγμάτευσης προς τα κάτω, και τα εισιτήρια μειώθηκαν δραματικά λόγω της εξαΰλωσης του εισοδήματος των φιλάθλων. Η ανάληψη των ηνίων μιας τεράστιας ΠΑΕ, με δυσθεώρητα λειτουργικά κόστη, συμβόλαια εκατομμυρίων και απαιτήσεις για άμεσο πρωταθλητισμό, αποτελούσε, με αυστηρά οικονομοτεχνικά κριτήρια, μια επιχειρηματική αυτοκτονία. Απαιτούσε την εισροή "ζεστού", προσωπικού χρήματος σε μια αγορά που βούλιαζε, χωρίς καμία εγγύηση απόσβεσης. Είναι ακριβώς σε αυτή τη χρονική συγκυρία, τον Ιούνιο του 2010, που ο Σωκράτης Κόκκαλης, αποφασίζει, είτε να βρει συμπαίκτη είτε να βρει συνεχιστή στην ηγεσία του συλλόγου. Απευθύνεται με επιστολή σε όλους τους εύρωστους Ολυμπιακούς της εποχής. Η ανταπόκριση, ανύπαρκτη. Κανείς δεν ήθελε να πάρει το ρίσκο. Κανείς δεν αναλάμβανε την τεράστια ευθύνη. Η οικονομική δυσχέρεια, σε έναν σύλλογο τέτοιου μεγέθους, ειδικά στην απαρχή της χειρότερης οικονομικής κρίσης της σύγχρονης Ελλάδας, έμοιαζε αναπόφευκτο. Η απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη να βγει μπροστά και να αγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ΠΑΕ Ολυμπιακός, δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους... Excel, λογιστικών και επιχειρηματικών πλάνων. Κόντρα στην απόλυτη οικονομικοκοινωνική λογική της εποχής, η οποία υπαγόρευε τη μαζική φυγή κεφαλαίων από την Ελλάδα και την αποφυγή οποιουδήποτε ρίσκου, ο Μαρινάκης έκανε το ακριβώς αντίθετο. Λίγες μόλις εβδομάδες, μετά την υπογραφή του μνημονίου. Στο απόλυτο χάος. Οταν όλη η χώρα κατέρρεε, οικονομικά και ψυχολογικά. Η επένδυσή του εμπεριείχε ξεκάθαρα περισσότερη τρέλα, πάθος και άδολη αγάπη για τον σύλλογο, παρά οποιαδήποτε ψυχρή λογιστική προσέγγιση. Σε μια εποχή που κολοσσοί κατέρρεαν, το να αναλαμβάνεις να χρηματοδοτήσεις από την τσέπη σου ένα «ακριβό σπορ», για να διατηρήσεις την ομάδα της καρδιάς σου στην κορυφή και να την ενισχύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποτελούσε μια κίνηση υπαγορευμένη καθαρά από το συναίσθημα. Και το οπαδικό ένστικτο. Ήταν μια απόφαση «κόντρα στον καιρό», τη στιγμή που το χρήμα στην Ελλάδα εξαφανιζόταν. ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΤΕΡΡΕΑΝ Η απόδειξη του πόσο παράλογα δύσκολο, οικονομικά και επιχειρηματικά, ήταν το εγχείρημα του Μαρινάκη το 2010, αποτυπώνεται ιστορικά στο τι συνέβη στους παραδοσιακούς αντιπάλους του Ολυμπιακού κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η αδυναμία εξεύρεσης κεφαλαίων και η πίεση του μνημονιακού περιβάλλοντος διέλυσαν κυριολεκτικά τους ανταγωνιστές. Ακόμη και την περίφημη σύμπραξη... δισεκατομμυρίων στον Παναθηναϊκό, η οποία σκορπίστηκε σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της κρίσης. Η ΑΕΚ βίωσε την απόλυτη καταστροφή. Πνιγμένη σε χρέη που αδυνατούσε να εξυπηρετήσει εν μέσω κρίσης, χωρίς ισχυρό χρηματοδότη, έφτασε στο απόλυτο αγωνιστικό και οικονομικό τέλμα το 2013. Η ομάδα υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, επιλέγοντας τον δρόμο της Γ' Εθνικής για να εκκαθαρίσει το τεράστιο χρέος της (χρεοκοπία), βιώνοντας τη μεγαλύτερη ταπείνωση της ιστορίας της πριν την επιστροφή της υπό τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Στον Παναθηναϊκό, το πολυδιαφημισμένο πείραμα της "πολυμετοχικότητας" κατέρρευσε. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη αποχώρησε, αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο κενό. Οι επόμενες διοικήσεις (Παναθηναϊκή Συμμαχία υπό τον Γ. Αλαφούζο) παρέλαβαν μια ΠΑΕ με τρομακτικά χρέη. Ο Παναθηναϊκός πέρασε τη μνημονιακή δεκαετία σε καθεστώς απόλυτης λιτότητας, φτάνοντας στο σημείο να τιμωρηθεί με αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την UEFA λόγω οικονομικών παραβάσεων, αδυνατώντας επί χρόνια να κάνει πρωταθλητισμό. Και φτάνοντας μια ανάσα από τον υποβιβασμό. Ο ΠΑΟΚ βρέθηκε την περίοδο 2010-2012 εγκλωβισμένος. Με τα χρέη προς το Δημόσιο (προσαυξήσεις και πρόστιμα) να κρέμονται σαν θηλιά στον λαιμό της ομάδας και τις διοικήσεις (εποχή Ζαγοράκη/Βρύζα) να παλεύουν απλώς για την επιβίωση, ο Δικέφαλος δεν μπορούσε να ανασάνει. Η σωτηρία ήρθε αργότερα, με την έλευση του Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος χρειάστηκε να πληρώσει εφάπαξ 10,8 εκατ. ευρώ στο κράτος (το 2015) για να "καθαρίσει" την ομάδα από το βάρος του παρελθόντος. Η ιστορική πραγματικότητα και η μοίρα των αντιπάλων του, επιβεβαιώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας ένα πράγμα για τον Βαγγέλη Μαρινάκη: Τον Ιούνιο του 2010, η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν ήταν business. Ήταν μια ακριβή «παράνοια», που μόνο το πάθος, η αγάπη και τα βιώματα από την οικογένεια θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Ακριβώς 16 χρόνια μετά, όλα είναι διαφορετικά. Και ο Ολυμπιακός γυαλίζει επιπλέον 162 ασημικά στη λαμπερή βιτρίνα του. Κάποια εξ αυτών, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας. Και όλα αυτά, επειδή στο απόλυτο σκοτάδι του 2010, υπήρξε ένας, που ονειρεύτηκε φως και ασφαλείς θάλασσες.  

Παλαιότερα υπήρχε μια συνήθεια, ιδιόρρυθμη και άσχημη στα δικά μου τα μάτια, να βαλσαμώνουν νεκρά ζώα. Κυρίως πτηνά, αλλά όχι μόνο. Και θηλαστικά βαλσάμωναν, αλλά ακόμα και ψάρια! Αρχικά τους αφαιρούσαν τα εσωτερικά όργανα και στη συνέχεια με ειδικές τεχνικές και συγκεκριμένα υλικά και συντηρητικά, ουσιαστικά ταρίχευαν το ζώο και το χρησιμοποιούσαν κυρίως ως διακοσμητικό… Απ’ αυτήν τη συνήθεια έχει προκύψει η έκφραση «αυτός δεν πιάνει ούτε βαλσαμωμένο πουλί», την οποία την χρησιμοποιούσαν από παλιά, θέλοντας να χαριτολογήσουν με κάποιον που δεν πετυχαίνει τίποτα. Κάποιον που τρέχει μόνος του και τερματίζει δεύτερος. Κάποιον που ότι και να λέει ή κάνει είτε διαψεύδεται παταγωδώς, είτε αποτυχαίνει με κρότο… Γιατί τα αναφέρω τώρα όλα αυτά; Διότι έχουμε 18 Ιουνίου και κάθε χρόνο τέτοια μέρα από το 2010 μέχρι τώρα, θυμάμαι τι έλεγαν και τι έγραφαν διάφοροι… παντογνώστες με αφορμή την πώληση-μεταβίβαση του Ολυμπιακού από τον Σωκράτη Κόκκαλη στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Πανηγύριζαν θεωρώντας ότι ο Ολυμπιακός θα μπει ξανά σε πέτρινα χρόνια και έφταναν στο σημείο ακόμα και να χλευάσουν τον Βαγγέλη Μαρινάκη, εκτιμώντας ότι δεν θα καταφέρει να κρατήσει στα χέρια του το τιμόνι ενός τόσο μεγάλου καραβιού όπως ο Ολυμπιακός. Ούτε βαλσαμωμένο πουλί λέμε… Παρασκευή ήταν στις 18 Ιούνιου του 2010 όταν άλλαξε επισήμως χέρια ο Ολυμπιακός. Θυμάμαι σαν τώρα να κατεβαίνουν ο Σωκράτης Κόκκαλης μαζί με τον Βαγγέλη Μαρινάκη τα σκαλιά των γραφείων της πειραϊκής ΠΑΕ και να κατευθύνονται εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι οι δημοσιογράφοι για να κάνουν δηλώσεις και να βγάλουν τις καθιερωμένες φωτογραφίες. Η αλλαγή της σελίδας ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και στον κόσμο του Ολυμπιακού υπήρχε μια αμφιβολία. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ολυμπιακός προερχόταν από μια άκρως αποτυχημένη σεζόν όπου είχε καταλήξει πέμπτος στα πλέι οφ και ο Παναθηναϊκός ήταν νταμπλούχος! Ένας ακόμα λόγος για να βγάζουν τόσο μεγάλη έπαρση ορισμένοι… Το τι ακολούθησε από εκείνη τη φωτογραφία το γνωρίζουμε όλοι. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης πήρε πρωτάθλημα από την πρώτη του σεζόν, κάτι που δεν έχει καταφέρει κανένας άλλος πρόεδρος στην Ελλάδα και μέσα σε 16 χρόνια τα σάρωσε όλα. Έντεκα πρωταθλήματα, πέντε κύπελλα, ένα σούπερ καπ και κυρίως δυο ευρωπαϊκά τρόπαια στο ποδόσφαιρο! Και ειδικά το ένα εκπλήρωσε το πιο μεγάλο όνειρο! Το όνειρο με το οποίο ζούσαν γενιές και γενιές οπαδών του Ολυμπιακού έγινε πραγματικότητα με τον Βαγγέλη Μαρινάκη να βρίσκεται στο τιμόνι… Όσο για τον Ερασιτέχνη; Άλλο σάρωμα των τίτλων εκεί και ακόμα 11 ευρωπαϊκά τρόπαια! Τον γιγάντωσε τον Ερασιτέχνη Ολυμπιακό ο Βαγγέλης Μαρινάκης! Τον εξυγίανε και τον έκανε τεράστιο! Επιτυχίες που κάποτε μας φαίνονταν ανέλπιστες, όπως η συμμετοχή σε φάιναλ φορ, σε τελικούς κτλ πλέον έχουμε φτάσει να… ξινίζουμε αν δεν τις βιώνουμε κάθε χρόνο… Με αυτά και με αυτά, όσοι εκείνο το καλοκαίρι του 2010 ήταν έτοιμοι να σπάσουν πλάκα με τον Βαγγέλη Μαρινάκη και έφταναν στο σημείο ακόμα και να τον χλευάζουν, έχουν περάσει σε άλλη φάση. Πλέον τον πολεμούν λυσσαλέα και ακατάπαυστα. Συνηθισμένα πράγματα. Το άσχημο γι’ αυτούς, όμως, ξέρετε ποιο είναι; Ότι από τότε είναι… βαλσαμωμένοι και οι ίδιοι. Σαν τα βαλσαμωμένα πουλιά…

Δεν ξέρω πόσοι έχετε αντέξει τα ξενύχτια σε αυτό το πρώτο διάστημα του Μουντιάλ της Αμερικής, αλλά όσοι το έχετε πετύχει είστε τυχεροί καθώς έχετε δει τα καλύτερα ματς. Ίσως και λογικό καθώς οι συνθήκες δεν είναι ίδιες με το καταμεσήμερο (ώρες Αμερικής) που παίζουν στα δικά μας βραδινά ματς, όπως και να έχει τα όσα βλέπουμε έως τώρα, κυρίως ξημερώματα, μας αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Μπορεί στο Μουντιάλ να έχουν πάει… όλοι, μπορεί να υπάρχουν ομάδες που δεν θα περνούσαν ούτε από έξω σε νορμάλ Μουντιάλ όμως η μπάλα που παίζεται είναι στην πλειοψηφία από ικανοποιητική έως πολύ καλή. Και έχει και ήδη και μια τεράστια έκπληξη (σ.σ. πόσα σπίτια άραγε έκλεισαν στο live) με την ισοπαλία της Ισπανίας κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι. Με πολλές ιστορίες πλέον να έρχονται στην επιφάνεια όπως του τίμιου τερματοφύλακα από το Πράσινο Ακρωτήρι που μέσα σε λίγα λεπτά έγινε από τους κορυφαίους influencer του κόσμου ή το πρώτο γκολ του Κουρασάο στο Μουντιάλ, και ας έφαγε μετά 7 από τους γερμανούς. Διαβάστε επίσης: Όλος ο πλανήτης υποκλίνεται στο μεγαλείο σου: Χαμός για τον θρυλικό Μέσι! (pics) Η πιο ξεχωριστή ιστορία όμως γράφτηκε πριν λίγες ώρες από έναν «σεσημασμένο». Δεν είναι στο γκρουπ των fun του Λιονέλ Μέσι («ψηφίζω» με τα δύο χέρια Ρονάλντο) αλλά αυτά που είδαν τα μάτια μου, εκεί ανάμεσα στις 4 και κάτι τα ξημερώματα με 6 παρά κάτι, με έκαναν να σκεφτώ μήπως κάνω λάθος τόσα χρόνια. Να βλέπεις τον 39χρονο Μέσι και να χαζεύεις με το πόσο εύκολο κάνει να φαίνεται το ποδόσφαιρο και να λες ευτυχώς που είμαι «παλιά καραβάνα» και το ξενύχτι παρά τα πρώτα – ήντα το αντέχω ακόμη. Γιατί αυτά που έκανε ο Μέσι κόντρα στην Αλγερία είναι από αυτά που θα θες να θυμάσαι. Μια παράσταση μοναδική, βγαλμένη από το καλύτερο ρεπερτόριο του, σε ένα Μουντιάλ που ήδη σε κάνει να μην μετανιώνεις τις χαμένες ώρες ύπνου. Γιατί δεν είναι μόνο ο Μέσι, είναι και ο Χάαλαντ, είναι και ο Εμπαπέ, είναι και το εντυπωσιακό Ακτή Ελεφαντοστού – Εκουαδόρ που είναι να απορεί κανείς πως έληξε μόνο 1-0, είναι και το ωραίο ματσάκι του Ιράν με την Νέα Ζηλανδία. Είναι και η επίδειξη δύναμης των Αμερικανών, το ασυγκράτητο Μαρόκο που έκανε την Βραζιλία να «μαζευτεί», η ματσάρα της Ολλανδίας με την Ιαπωνία, το ξέσπασμα των Σουηδών με την 5αρα στην Τυνησία, το ζόρι από την Αίγυπτο στο Βέλγιο, το «σφυροκόπημα» των Ουρουγουανών στο δεύτερο ημίχρονο με την Σαουδική Αραβία του Δώνη, ακόμη και το Αυστρία-Ιορδανία με τα 4 γκολ που έληξε λίγο πριν τις 9 το πρωί. Και όλα αυτά σε ένα Μουντιάλ που αλλάζει για τα καλά το ποδόσφαιρο και το κάνει, ολίγον από… μπάσκετ. Το ποδόσφαιρο που πλέον έχει και αυτό 4 περιόδους. Από την σέντρα έως το 25 όπου πάνε στον πάγκο για νερό και οδηγίες κανένα 3λεπτο μίνιμουμ και το ίδιο στο 65 στην επανάληψη. Ναι, η ζέστη προφανώς και είναι τόσο μεγάλη που το έχουν ανάγκη αλλά από την άλλη δεν είναι τυχαίο πως όλο και πιο πολλοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου κράζουν…

Και ρωτάει κάποιος μαθαίνοντας ότι τέλος ο Εργκίν Αταμάν για τον Παναθηναϊκό; Μα γιατί έφυγε ο Τούρκος, ενώ μάλιστα είχε συμβόλαιο ως το καλοκαίρι του 2027; Οι διαιτητές δεν γονάτισαν φέτος τον Παναθηναϊκό; Αυτό δεν λένε οι Λαλάκηδες μήνες τώρα; Ότι η Euroleague είχε ταγμένη την Euroleague στον Ολυμπιακό και οι διαιτητές της καθάρισαν τον Παναθηναϊκό; Και ότι όταν ήρθε η ώρα του πρωταθλήματος, καθάρισαν οι διαιτητές του Λιόλιου; Ότι δεν ήταν ο Μπαρτζώκας που έδεσε κόμπο τον Παναθηναϊκό, ούτε ο Φουρνιέ με τις καλύτερες επιδόσεις παίκτη την τελευταία 15ετία στους τελικούς. Η Τσαρούχα και οι άλλοι δεν επέβαλλαν τον νόμο τους; Πως λοιπόν γίνεται να επικοινωνεί αυτά εδώ και δύο μήνες ο Παναθηναϊκός; Να ξεχειλίζει η τοξικότητα όλο αυτό το διάστημα και στο τέλος να φταίει ο προπονητής; Και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα δεν γίνεται. Ή ο Αταμάν και η ομάδα του απέτυχαν αγωνιστικά και ο προπονητής πάει στο καλό (ή και… στο Μιλάνο με τον Άλεκ Πίτερς), ή ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θα έπρεπε να δώσει νέο συμβόλαιο στον Τούρκο. Το πήγε 2-3 με τη Βαλένθια και 2-3 με τον Ολυμπιακό που θα πει… πλησίασε. Πως τον διώχνεις λοιπόν. Και άντε εσύ ιδιοκτήτης είσαι, κάνεις ότι θέλεις. Όλοι εκείνοι που σκίζουν τα ρούχα τους για την αδικία από τους γκρι τώρα τι θα πουν; Κανονικά θα πρέπει να τα χώσουν απευθείας στη διοίκηση που χάνει άδικα τέτοια προπονητάρα. Πως το λέει να δεις ο Αταμάν; «Είμαι ο καλύτερος της 10ετίας στην Ευρώπη». Επίσης μια απορία ακόμη: Το 2024 ο Παναθηναϊκός πήρε το 7ο με προπονητή τον Αταμάν. Και με τους Ντιφαλά-Μπελόσεβιτς διαιτητές σε τέσσερα ματς Eurolegue στη σειρά: Game 4 και Game 5 με τη Μακάμπι για την ανατροπή και την πρόκριση στο final 4. Ημιτελικό με Φενέρ και τελικό με Ρεάλ. Αν η EuroLeague τάζει κούπες ονομαστικά και αν οι ίδιοι διαιτητές παίζουν την ίδια ομάδα ξανά και ξανά ως το τρόπαιο, τότε ποιος το πήρε στο Βερολίνο; Γιατί μετά από εκείνο το τουρνουά ο Τούρκος επέκτεινε το συμβόλαιο που σήμερα έλυσε

Δεν έχει προπονητή ο Παναθηναϊκός για την επόμενη χρονιά. Δεν έχει άρα και τον άνθρωπο που θα κάνει τις βασικές επιλογές για το νέο του ρόστερ. Και αυτή είναι μια λεπτομέρεια που τον έχει αφήσει «πίσω» στα μεταγραφικά της νέας σεζόν. Και που κατ επέκταση θα τον υποχρεώσει όταν θα έρθει η ώρα να πληρώσει όχι μόνο συμβόλαια σε παίκτες αλλά και buy out σε ομάδες, καθώς ελεύθερους είναι πλέον απίθανο να βρει. Παρά ταύτα οι Πράσινοι προσπαθούν να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Και τέλος πάντων να μπουν σε όποιες υποθέσεις προλαβαίνουν. Σε παίκτες που λογικά κάθε προπονητής θα ήθελε και που ακόμη και αν έχουν συμφωνήσει με μια ομάδα, ακόμη δεν έχουν υπογράψει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Ο Ζαν Μοντέρο της Βαλένθια. Τα έχει βρει με τον Ολυμπιακό, αλλά προφορικά. Και οι Ερυθρόλευκοι θεωρητικά τον περιμένουν να τελειώσει τις υποχρεώσεις του στην Ισπανία. Είναι στο 2-0 η Βαλένθια επί της Μπανταλόνα. Θέλει μια νίκη για να προκριθεί στους τελικούς που έχει πάρει ήδη θέση η Μπαρτσελόνα. Έχει δρόμο λοιπόν. Και αυτό ο Παναθηναϊκός αν οι πληροφορίες που κυκλοφορούν είναι σωστές, προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί. Φέρεται να πλησίασε τον μάνατζερ του Μοντέρο και να του είπε πως ενδιαφέρεται και εκείνος για τον πελάτη του. Και ότι πριν υπογράψει κάπου αλλού, θα ήθελαν να το ξέρει. «Να μιλήσουμε τελευταίοι» είναι το μήνυμα που θα πει ότι σε ελεύθερη μετάφραση ότι δίνει περισσότερα. Ή ότι τέλος πάντων είναι εκεί για να δημιουργήσει τον απαραίτητο ανταγωνισμό. Αν μπορεί όντως να χαλάσει η συμφωνία με τον Ολυμπιακό; Αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Προφανώς οι Ερυθρόλευκοι νιώθουν ότι έχουν κάνει τη δουλειά τους. Και με τον παίκτη έχουν συμφωνήσει και το buy out στη Βαλένθια θα πληρώσουν. Μια ενδεχόμενη εμπλοκή του Παναθηναϊκού όμως ενδεχομένως θα μπορούσε να ανοίξει πάλι την συζήτηση. Ψάχνουν μια νίκη άλλωστε οι Πράσινοι επί του μεγάλου αντιπάλου τους. Τον είδαν να σηκώνει την κούπα της Euroleague μέσα στο ΟΑΚΑ. Έχασαν το πρωτάθλημα. Θα ήθελαν από κάπου να πιαστούν για να αλλάξουν λίγο το κλίμα. Και μην λέμε ότι θέλουμε. Είναι και παικτάρα ο Μοντέρο. Στα 23 του ο καλύτερος γκαρντ της Euroleague. Ποιος δεν θα ήθελε να ξεκινά η πεντάδα του από εκείνον. Όχι για μια σεζόν. Για μια εποχή. Θυμίζουμε ότι σχεδόν σε ετήσια βάση εξελίσσεται μια τέτοια ιστορία με τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να μπει στο... σχέδιο του Ολυμπιακού. Είτε με τον Σάσα Βεζένκοφ, είτε με τον Νικόλα Μιλουτίνοφ, είτε με μεταγραφικούς στόχους. Ασχέτως αν συνήθως δεν προκύπτει κάτι, με εξαίρεση φυσικά τον Κώστα Σλούκα...

Η (ακόμη μια) νέα εποχή του Παναθηναϊκού επί των ημερών του Γιάννη Αλαφούζου, συνεχίζεται με τον Δανό, Γιάκομπ Νίστρουπ να έχει πάρει τα κλειδιά της ομάδας και να καλείται να την οδηγήσει στον πρώτο της τίτλο μετά από 16 χρόνια, έχοντας μάλιστα και... λευκή επιταγή ως προς τον σχεδιασμό των μεταγραφών και της διαχείρισης του υπάρχοντος ρόστερ. Και μια από τις πρώτες επιλογές του νέο τεχνικού των «πρασίνων», είναι να συνεχίσει το μοτίβο μιας ολόκληρης εποχής κατά την οποία κανείς δεν είναι ασφαλής και άπαντες είναι «αναλώσιμοι». Κάτι που σε αυτά τα 14 χρόνια της τωρινής διοίκησης, από τις 25 Σεπτεμβρίου 2012 μέχρι και σήμερα, επιβεβαιώνεται με μαθηματική ακρίβεια ανά περιόδους. Άλλωστε, χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των 19 πια προπονητών σε 14 χρόνια, κατά τα οποία ο σύλλογος έχει να επιδείξει μόλις τρία Κύπελλα και λιγοστές διάσπαρτες εξαιρέσεις σεζόν πρωταθλητισμού. Και ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως αποδείχθηκε, κανείς δεν ήταν ασφαλής για την επόμενη μέρα, πληρώνοντας το όποιο μάρμαρο... ανακάλυπτε η διοίκηση, ώστε αντίστοιχα να μεταφέρει τις ευθύνες της αποτυχίας της ομάδας. Ο Μπακασέτας που δεν... κάνει Επιστρέφοντας στο σήμερα, ο Τάσος Μπακασέτας είναι το τελευταίο παράδειγμα. Ένας από τους πιο σταθερούς -και κακά τα ψέμματα- πιο ποιοτικούς παίκτες της ομάδας, αρχηγός της Εθνικής και ακόμη στα 32 του, είναι αυτός που μπαίνει τώρα στη... μηχανή του κιμά. Ο Νίστρουπ κρίνει ότι χρειάζεται χαφ με διαφορετικά χαρακτηριστικά κι έτσι ο Μπακασέτας ξαφνικά δεν χωράει καν στο ρόστερ και αδειάζεται με συνοπτικές διαδικασίες. Ενημερώνεται ότι θα πρέπει να βρει ομάδα και να φέρει πρόταση, αφού έχει συμβόλαιο ως το 2027. Ο κύκλος του στο «τριφύλλι» κλείνει ξαφνικά μετά από 2,5 χρόνια και το εντυπωσιακό είναι ότι σύμφωνα με τα «πράσινα» ρεπορτάζ, ακόμη και αν δεν φέρει πρόταση, ο Παναθηναϊκός είναι διατεθειμένος να του πληρώσει τη διαφορά στο επόμενο συμβόλαιο που θα βρει αν δεν φτάνει αυτό που έχει. Όπως προαναφέρθηκε, όμως, ο Τάσος Μπακασέτας είναι μονάχα ο τελευταίος σε μια μακρά λίστα παικτών, προπονητών και παραγόντων, που Γιάννης Αλαφούζος «αδειάζει» από το πουθενά, σε αυτά τα 14 χρόνια. Τα παραδείγματα είναι πολλά και οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτές που ακολουθούν... «Αποτυχημένος» μέχρι και ο Γιοβάνοβιτς Μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα του 2023, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πληρώνει το μάρμαρο των συνεχόμενων απογοητεύσεων. Παρότι ο Σέρβος τεχνικός είναι αυτός που αναμόρφωσε αγωνιστικά τον Παναθηναϊκό παρουσιάζοντας την πιο ανταγωνιστική ίσως ομάδας της εποχής Αλαφούζου, παρότι έφτασε να διεκδικεί μέχρι το φινάλε έναν τίτλο, το αφεντικό της ΠΑΕ τον «τελειώνει» από το πουθενά. Ιβάν, σε ευχαριστούμε για όλα!#Panathinaikos #PAOFC pic.twitter.com/V0dVXK5n7m — Panathinaikos F.C. (@paofc_) December 26, 2023 Του χρεώθηκαν 4 σερί ήττες στην Ευρώπη και το ότι έπεσε από την κορυφή της βαθμολογίας και κάπου εκεί ο Αλαφούζος τον αντικαθιστά με τον Φατίχ Τερίμ, κρίνοντας πως παρότι η ομάδα έφτασε κοντά στον τίτλο, τελικά απέτυχε να τον πάρει, ενώ είχε αρχίσει να χάνει πολύ έδαφος και την επόμενη. Έτσι, μετά από οδυνηρές ήττες από Ατρόμητο και Άρη στο πρωτάθλημα και τον αποκλεισμό από τη Μακάμπι Χάιφα στην Ευρώπη, πέφτουν οι τίτλοι τέλους και της εποχής Γιοβάνοβιτς. Ο Νταμπίζας που την πλήρωσε για... όλα Ο Νίκος Νταμπίζας πήρε ένα κομβικό πόστο στη διοίκηση του Παναθηναϊκού, αυτό του τεχνικού διευθυντή, ως κάποιος που απολάμβανε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Γιάννη Αλαφούζου. Και αυτό συνέβη όχι μία, αλλά δύο φορές. Όσες δηλαδή απολύθηκε μετέπειτα ως αποτυχημένος. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα καρατόμησης, ήταν στη δεύτερη θητεία του, όταν απολύθηκε τον Οκτώβριο του 2019. Όταν του χρεώθηκαν κυριολεκτικά τα πάντα, γλιτώνοντας μόνο ίσως τη... δολοφονία του Κένεντι: συνολικά κακή διαχείριση του μεταγραφικού σχεδιασμού, καθυστερήσεις σε σημαντικές προσθήκες όπως αυτή του αμυντικού χαφ, ελλείψεις στο ρόστερ όπως η εναλλακτική πίσω από τον Μακέντα στη θέση του φορ, ή οι επιλογές παικτών που δεν απέδωσαν ποτέ τα αναμενόμενα. Μια μέρα λοιπόν μετά από μια συνάντηση με τον Αλαφούζο για μεταγραφικά θέματα και ενώ την επομένη είχε ήδη φύγει ταξίδι για ένα από αυτά τα θέματα, ο Λεωνίδας Μπουτσικάρης τον πήρε τηλέφωνο και τον ενημέρωσε ότι... είχε απολυθεί! Έτσι, ολοκληρώθηκε η δεύτερη θητεία του, αφού πέντε χρόνια νωρίτερα, τον Νοέμβριο του 2015 είχε φύγει για πρώτη φορά μετά από διαφωνίες στον μελλοντικό σχεδιασμό της ομάδας. Το... πακέτο Μπεργκ – Λυμπερόπουλου Μάρκους Μπεργκ και Νίκος Λυμπερόπουλος «τελειώνουν» από τη διοίκηση Αλαφούζου και τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2017, μέσα σε λίγες μέρες. Ο Σουηδός επιθετικός, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια από το «τριφύλλι», ανοίγει κόντρα με τη διοίκηση όταν αφού έχει ανανεώσει το συμβόλαιό του, ακούει ότι πρέπει να του γίνει... μείωση. Εν μέσω στάσης πληρωμών, προσφυγών και εξώδικων ουσιαστικά εξωθείται στην έξοδο από την ομάδα. Τον Ιούνιο του '17 ο Μπεργκ πωλείται σε ομάδα των ΗΑΕ για 3,3 εκατ. ευρώ. Στο... πακέτο, μπαίνει όμως τότε και ο τότε τεχνικός διευθυντής, Νίκος Λυμπερόπουλος, ο οποίος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρατήσει τον παίκτη στην ομάδα, ενώ για την πώληση του δε, ενημερώθηκε κατόπιν εορτής. Κοινώς, «αδειάστηκε» και αυτός, με αποτέλεσμα να δηλώσει την παραίτησή του – που έγινε και αποδεκτή.