Αθλητικά νέα, Ειδήσεις, Sport 24/7

Μια μέρα πριν από την συμπλήρωση δύο ετών από το έπος της κατάκτησης του Conference League στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο μπασκετικός Ολυμπιακός γιόρτασε την τέταρτη ευρωπαϊκή του κούπα σ’ ένα κατάμεστο ΣΕΦ… Κι όλα αυτά, ενώ την Κυριακή το βράδυ, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού με τη Ρεάλ Μαδρίτης είχε βγει η… μισή Ελλάδα στους δρόμους. Όπως ακριβώς πριν δυο χρόνια με το Conference. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, από την Μυτιλήνη και τη Χίο μέχρι την Λευκάδα και την Κέρκυρα, από την Πάτρα και την Καλαμάτα, μέχρι τα Γιάννενα και την Καστοριά. Ατελείωτα «ερυθρόλευκα» ποτάμια είχαμε στους δρόμους της χώρας… Διαβάστε επίσης – Υπόθεση στόπερ: Οι δύο κινήσεις που θα γίνουν, ο Πιρόλα και ο Ρέτσος Λένε πολλοί ότι αυτές οι δύο ευρωπαϊκές κούπες έκλεισαν όλες τις πληγές. Όχι δεν τις βάζω στο ίδιο ζύγι, καθώς αυτή του ποδοσφαίρου ήταν ένα “όνειρο τρελό” και ως εκ τούτου δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη, αλλά η αλήθεια είναι ότι προσέφεραν παρόμοια χαρά στον κόσμο του Ολυμπιακού. Ίσως επειδή στο μπάσκετ υπάρχει αυτή η τεράστια αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό, ίσως γιατί αυτή η ομάδα έχει τραβήξει πολλά και έπρεπε κάποια στιγμή να δικαιωθεί, ίσως επειδή στον πάγκο της υπάρχει ένας τεράστιος προπονητής όπως ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος έχει στοχοποιηθεί όσο κανένας άλλος προπονητής στην Ελλάδα, πολλά μπορεί να πει κανείς αλλά το σίγουρο είναι ότι κι αυτή η ευρωπαϊκή κούπα γιορτάστηκε με την ίδια τρέλα από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Κι αυτή η τρέλα, αυτή η ανεξάντλητη αγάπη του «ερυθρόλευκου» κόσμου είναι κάτι που αρέσει φυσικά στον οργανισμό του Ολυμπιακού και ενοχλεί αφάνταστα όλους τους άλλους. Όχι απλά τους ενοχλεί, αλλά τους «πεθαίνει». Κατά την ταπεινή μου άποψη, μάλιστα, αυτός είναι κι ένας από τους κύριους στόχους της ασταμάτητης προπαγάνδας που δέχεται ο σύλλογος. Να ξενερώσουν τον κόσμο του Ολυμπιακού και να τον μειώσουν σε μέγεθος. Απέλπιδες προσπάθειες, φυσικά… Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ούτως ή άλλως… αλησμόνητο γκάλοπ που είχε προβληθεί σε τηλεοπτικό σταθμό, το οποίο μας… πληροφορούσε ότι η πλειοψηφία του κόσμου του Ολυμπιακού είναι άνω των 55 ετών και ότι οι νέες ηλικίες προτιμούν άλλες ομάδες. Μην ανησυχείτε, δηλαδή, σε καμιά 20-30αριά χρόνια θα έχουν πεθάνει οι περισσότεροι Ολυμπιακοί και θα έχουμε μόνο τους… δικούς μας στην Ελλάδα. Οι πιτσιρικάδες, δηλαδή, δεν γίνονται Ολυμπιακοί, γίνονται άλλες ομάδες! Έτσι προσπαθούσε να μας πείσει το συγκεκριμένο γκάλοπ, το οποίο προφανώς είχε πραγματοποιηθεί στην… Κάτω Τούμπα. Ε ρε κούνια που σας κούναγε... Ο Ολυμπιακός ήταν, είναι και θα είναι ο λαός του! Η μεγαλύτερη και η πιο πιστή ελληνική οικογένεια! Ενοχλεί ή όχι κάποιους, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ένας λαός που γιορτάζει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας της επιτυχίες της αγαπημένης του ομάδας, ένας λαός που γεμίζει γήπεδα ακόμα και στο Άμπου Ντάμπι, ένας λαός που ακόμα και στις πίκρες σκύβει το κεφάλι και στηρίζει. Κι όσο ο Ολυμπιακός έχει αυτόν τον λαό, δεν έχει να φοβάται τίποτα. Όπως ακριβώς το λέει και το τραγούδι του Στέλιου Ρόκκου. «Όσο έχω εσένα, δεν φοβάμαι κανέναν…»

Πως είναι να βλέπεις τα όνειρά σου να γίνονται πραγματικότητα. Πως άραγε να νοιώθει ένας άνθρωπος που πίστεψε τόσο πολύ όταν οι άλλοι τον θεωρούσαν… ονειροπόλο; Που έβαλε στόχο το… άπιαστο και σε μια χρονιά που όλα έδειχναν τελειωμένα ο ίδιος όχι απλά δεν το παράτησε αλλά πάλεψε κόντρα σε όλα και τελικά πέτυχε το ακατόρθωτο! Ρητορικές οι ερωτήσεις καθώς οι απαντήσεις έχουν ήδη δοθεί. Από τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία, όχι απλά του Ολυμπιακού, αλλά ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τον άνθρωπο που με το πάθος του, την αποφασιστικότητά του, την θέληση και το πείσμα του έκανε το όνειρο πραγματικότητα. Και είδε την μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό του, να σηκώνει το Κόνφερενς Λιγκ μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια μπροστά από 20 χιλιάδες οπαδούς του ξεσηκώνοντας τα εκατομμύρια του κόσμου ανά τον πλανήτη. Διαβάστε επίσης: «Μοντέρο, ΜακΙντάιρ έρχονται, αλλά…»: Στην Ισπανία προανήγγειλαν αλλαγές στο ρόστερ του Ολυμπιακού Ήταν τέτοια μέρα, δύο χρόνια πριν όταν ο Ολυμπιακός κατακτούσε την Ευρώπη και ο ίδιος απολάμβανε τους καρπούς της ασταμάτητης προσπάθειας του να πετύχει αυτό που κανείς δεν είχε… τολμήσει καν να σκεφτεί. Να οδηγήσει ελληνικό σύλλογο στην κορυφή της Ευρώπης, και μάλιστα επί 2! Γιατί μην ξεχνάμε πως λίγες μέρες πριν είχε γίνει η αρχή από την Κ19 του Ολυμπιακού και τα τρελά «μωρά» του που άφησαν άφωνη την ποδοσφαιρική Ευρώπη και κατέκτησαν το Youth League στην Νιόν. Δύο τεράστιες επιτυχίες για τον σύλλογο του Πειραιά που μένουν για πάντα χαραγμένες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Ολυμπιακός της Ευρώπης που από την «εκτόξευση» του Κόνφερενς, επιβεβαιώνοντας την ανοδική πορεία που είχε στα σαλόνια της Γηραιάς Ηπείρου, «έχτισε» και απέδειξε και τα επόμενα δύο χρόνια πως μόνο «φωτοβολίδα» δεν ήταν εκείνη η επιτυχία. Ο Ολυμπιακός που στα χέρια του ανθρώπου που ονειρεύτηκε και πέτυχε το ακατόρθωτο πορεύεται με σιγουριά για το παρόν και το μέλλον βάζοντας ακόμη πιο ψηλά τον πήχη. Γιατί ότι μοιάζει… όνειρο για τους άλλους αποτελεί απλά μια μεγάλη πρόκληση για τον ίδιο, τον Βαγγέλη Μαρινάκη…

Ο Άρης προσπαθεί να κάνει το μεγάλο «κόλπο» και να πείσει τον Βασίλη Σπανούλη να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του για τα επόμενα χρόνια. Ένα πρότζεκτ το οποίο «επεξεργάζονται» εδώ και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα οι άνθρωποι της ΚΑΕ και πλέον φαίνεται ότι έχει φτάσει στο τελικό του στάδιο. Καταρχάς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν ασχολούμαι με το ρεπορτάζ της ομάδας μπάσκετ του Άρη και δεν έχω πληροφόρηση εκ των έσω. Σκοπίμως, μάλιστα, απέφυγα να ρωτήσω ορισμένα άτομα που και γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις και ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση. Διαβάστε επίσης: «Χαλί επτά εκατομμυρίων ευρώ στα… πόδια του Φρανσίσκο» – Η «τρελή» πρόταση που έχει στα χέρια του Ήθελα να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο από μια διαφορετική σκοπιά. Μόνο με γνώμονα τα όσα βλέπουμε «απέξω» στην υπόθεση του Βασίλη Σπανούλη. Είναι ξεκάθαρο ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή οι πιθανότητες για θετική έκβαση της υπόθεσης είναι πολύ περισσότερες. Αυτό που φαίνεται ότι έκανε τη διαφορά είναι τα όσα μετέφερε στον Έλληνα τεχνικό ο Ρίτσαρντ Σιάο. Φαντάζομαι ότι πολύ περισσότερο από τα χρήματα, τα οποία, άλλωστε, μπορεί να βρει και σε άλλες ομάδες, αυτό που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο κίνητρο για τον Βασίλη Σπανούλη είναι το ενδεχόμενο να ηγηθεί των προσπαθειών για την επιστροφή του Αυτοκράτορα στη φυσική του θέση. Δεν είναι, εξάλλου, απλά ένας μεγάλος σύλλογος ο Άρης, μιλάμε για ένα τεράστιο μέγεθος στον ελληνικό αθλητισμό και στο μπάσκετ ειδικότερα. Προφανώς, επίσης, είναι στα υπέρ για τον Άρη το γεγονός ότι, στην περίπτωση που ο Σπανούλης απαντήσει θετικά, θα συνεργάζεται άμεσα με έναν άνθρωπο που «μιλάνε την ίδια γλώσσα», τον φίλο του, Νίκο Ζήση. Είναι, επίσης, ξεκάθαρο ότι, αν αναλάβει ο Σπανούλης, το μπάτζετ του Άρη δεν θα είναι αυτό που θα ήταν προγραμματισμένο για την τρέχουσα σεζόν, αλλά πολύ μεγαλύτερο. Ανεξάρτητα, πάντως, από το αν το «φλερτ» των ανθρώπων του Άρη με τον Βασίλη Σπανούλη έχει θετική εξέλιξη ή όχι, με την απάντηση να αναμένεται μέσα στις επόμενες μέρες, αποτελεί δείγμα του τι θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Οι άνθρωποι της ΚΑΕ Άρης, με αργά και σταθερά βήματα, έχουν ξεκινήσει την πορεία για την επιστροφή στην κορυφή. Με πλάνο, χρήματα και οργάνωση. Ένα πρότζεκτ που δίνει όραμα στους οπαδούς του για την επόμενη μέρα. Αλλά και τη σιγουριά, ταυτόχρονα, ότι ο Άρης δεν είναι «πυροτέχνημα»...

Δεκατρία χρόνια. Τόσο κράτησε η πρώτη εποχή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. Και όταν το καλοκαίρι του 2012 αποχώρησε; Ποιος να το πίστευε ότι δεκατέσσερα χρόνια μετά θα ήταν τόσο πιθανή η επιστροφή του. Μια δεύτερη θητεία σε πράσινο φόντο. Είναι προχωρημένο όπως φαίνεται του Σέρβου με τον Παναθηναϊκό. Περισσότερο από ότι φαίνεται. Και είναι μια κουβέντα της πιάτσας τα τελευταία 24ωρα που το επιβεβαιώνει. Είχε Έλληνα συνεργάτη ο 66χρονος την πρώτη του φορά εδώ. Με συστατική επιστολή από τον Ντούντα Ίβκοβιτς είχε πάρει κοντά του, τον Δημήτρη Ιτούδη σε μια ιστορική συνεργασία. Γιατί ο Ιτούδης δεν έγινε απλά ο καλύτερος συνεργάτης του. Εξελίχθηκε σε έναν κορυφαίο προπονητή που έχει 2 κερδισμένες Euroleague στην τροπαιοθήκη του. Ψάχνει τον επόμενο λοιπόν ο Ζοτς. Έναν Έλληνα ταλαντούχο προπονητή που θα πάρει πάνω του αρκετά κομμάτια της δουλειάς –συνήθως δίνει την άμυνα στον πρώτο βοηθό-. Που θα τον διευκολύνει για να δημιουργήσει το περιβάλλον που θέλει. Μου είπαν λοιπόν ότι χτύπησε το τηλέφωνο ενός ταλαντούχου κόουτς για μια διερευνητική αυτού του τύπου. Κάποιου που ο Ομπράντοβιτς ξέρει και εκτιμά. Δεν πήρε ο ίδιος. «Καταγράφηκε» όμως η πρόθεση. Και ο Εργκίν Αταμάν που με το ζόρι έκανε απόψε το 1-0 με τον ΠΑΟΚ; Τα είπαμε για τον Τούρκο. Αποχαιρετά. Ίσως συνεχίσει στο Μιλάνο που τον θέλουν. Ίσως κρατήσει μόνο την εθνική ομάδα με θέα στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες. Δεν είναι Ομπράντοβιτς ο Τούρκος. Δεν είναι όμως και παιδάκι. Τον Γενάρη έκλεισε τα 60 του χρόνια. Κάποια στιγμή μπορεί να θελήσει να φρενάρει. Και μιας και με βρήκες στις καλές μου; Άκουσα κάτι και για τον Μάριο Χεζόνια που έχει ρίξει ξαφνικά γέφυρες στον Ολυμπιακό. Είπε προ ημέρων στο final 4, πριν απο τον τελικό πως: «τι γίνεται έξω από το επαγγελματικό μπάσκετ δεν με ακουμπά. Είναι εκτός το τι λέγεται απ' έξω και το θέμα των οπαδών. Εγώ βρίσκομαι εδώ, το παρελθόν μου δεν έχει σχέση αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον τελικό και τον αθλητισμό. Δεν είναι αυτή η νοοτροπία μου. Η νοοτροπία μου είναι ότι δύο ιστορικοί γίγαντες θα συναντηθούν ξανά στη μεγαλύτερη σκηνή και αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ μας, και το ότι γνωριζόμαστε τόσο πολύ καιρό, είναι κάτι πολύ τυπικό. Το παρελθόν μου και η προηγούμενη... χούλιγκαν συμπεριφορά μου, ανήκει στο παρελθόν». Άφησε δηλαδή στην άκρη την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό. Πήρε αποστάσεις από όσα έλεγε και πίστευε στο παρελθόν. Το κάνει γιατί ωρίμασε; Θα είναι καλό για εκείνον και το ταλέντο του. Παίκτες που ζητάνε 3 και 4 εκατ ευρώ τον χρόνο επιβάλλεται να είναι πριν από όλα επαγγελματίες. Όπως και να έχει εκείνος ξέρει το κίνητρο του. Και εκείνος ξέρει αν ενδιαφέρεται να παίξει για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, τον Ολυμπιακό, ή αν ψάχνει έναν τρόπο σε περίοδο εκλογών στη Ρεάλ να εκμεταλλευτεί την κατάσταση εκεί. Και να κερδίσει ένα μεγαλύτερο συμβόλαιο με τη βασίλισσα, που λογικά δεν θα θέλει να τον χάσει. Πολλώ δε μάλλον από έναν βασικό ανταγωνιστή της!

Έχει σημασία να ξέρεις να χάνεις. Έχει σημασία όμως να ξέρεις και να νικάς. Και η αλήθεια είναι πως πάνω στη… χαρά του, το κοινό της ΑΕΚ μάλλον το έχασε λιγάκι με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του από τις κερκίδες ως… αντίποινα για το περσινό «Αλμέιδα» που ήταν viral στο «Καραϊσκάκης». Ο Μέντι όμως από την ΑΕΚ φέτος σε τέσσερα ματς, μια φορά έχασε. Πέρσι για την Ένωση ήταν εφιάλτης σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Με αποκορύφωνα φυσικά την 6άρα στο κύπελλο. Αυτά τα έξι μάλλον σήκωσαν και άλλα τόσα δάχτυλα του Ντάνι Γκαρθία από τον πάγκο, όταν όλο το γήπεδο φώναζε το όνομα του «Μέντι». Ένα για κάθε γκολ. Διαβάστε επίσης: Τούρκογλου: «Η Φενέρ έχει πλεονέκτημα κόντρα στον Ολυμπιακό, λόγω της συνέπειάς της» (vid) Πως αντέδρασε όμως ο ίδιος ο Βάσκος όταν κατάλαβε τι συμβαίνει; Σαν κύριος. Όπως πάντα. Ένα στολίδι για το ποδόσφαιρο μας. «Θέλω να συγχαρώ την ΑΕΚ που πήρε το πρωτάθλημα με την αξία της. Πρέπει στο ποδόσφαιρο να ξέρουμε να χάνουμε και να κερδίζουμε. Δεν ξέρω γιατί τραγουδούσαν οι οπαδοί της το όνομά του. Πρέπει να ξέρεις να χάνεις και να ξέρεις να κερδίζεις» είπε στη συνέντευξη Τύπου. Και έφυγε με το γνωστό του χαμόγελο.