
Ο Μάριος Ηλιόπουλος εμπιστεύτηκε τον Χαβιέρ Ριμπάλτα, εκείνος έδωσε τα κλειδιά στον Μάρκο Νίκολιτς και τα υπόλοιπα είναι ιστορία...
Δεν είναι δα και τόσο μακρινό το διάστημα. Τέτοιες μέρες πέρσι η ΑΕΚ διαλυόταν αγωνιστικά τελειώνοντας τα πλέι οφ με έξι ήττες. Η Νέα Φιλαδέλφεια «έβραζε» και η μπάλα έπαιρνε άπαντες. Όπως δηλαδή συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Η ουσιαστική δουλειά του Χαβιέρ Ριμπάλτα όμως μόλις ξεκινούσε. Το φινάλε του πρωταθλήματος δεν άφηνε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις, ο Μάριος Ηλιόπουλος αποφάσισε να μην συνεχίσει με τον Ματίας Αλμέιδα και αυτό είναι το κομβικό σημείο για όσα ακολούθησαν.
Γιατί αν ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ κρατούσε τον Αργεντινό, πιθανότατα να μην υπήρχε τώρα ο Ριμπάλτα του οποίου η εισήγηση ήταν αρνητική από καιρό. Από εκείνο το σημείο και μετά ο Ηλιόπουλος εμπιστεύτηκε τον Καταλανό διευθυντή ποδοσφαίρου και δεν το έκανε στα λόγια αλλά με πράξεις. Εξ αρχής πρώτος στόχος για τον πάγκο ήταν ο Μάρκο Νίκολιτς (τον οποίο γνώριζε πολύ καλά ο Ριμπάλτα) και απόδειξη αυτού το γεγονός ότι η ΑΕΚ τον περίμενε μέχρι να είναι διαθέσιμος και να μπορεί να αποχωρήσει από τη Ρωσία.
Διαβάστε επίσης: ΠΑΟΚ: «Τέλος» οι Βεζυρτζής, Οικονομίδης, Μπουντούρης
Από την στιγμή που ο Σέρβος ανέλαβε, άρχισε να τρέχει το πλάνο που αργότερα τόσο εκείνος όσο και ο Ριμπάλτα παραδέχθηκαν πως αφορούσε προοδευτικά στις τρεις επόμενες μεταγραφικές περιόδους. Ουσιαστικά η σεζόν αυτή θα ήταν μεταβατική και από την επόμενη η Ένωση θα ήταν σε θέση για να κάνει πρωταθλητισμό. Όχι ότι φέτος δεν θα επιδίωκαν να είναι ανταγωνιστική. Κανείς όμως δεν έλεγε ότι πάει για το πρωτάθλημα. Κύπελλο, προημιτελικά στο Conference League και πρώτη τριάδα στο πρωτάθλημα έθεσε ως αρχικό στόχο ο Νίκολιτς.
Στο Κύπελλο η ΑΕΚ την πάτησε από τον ΟΦΗ, αλλά στις άλλες δύο διοργανώσεις τα πήγε εξαιρετικά. Αφού βέβαια πέτυχε τον πρώτο και μεγαλύτερο στόχο, να κάνει τις τρεις προκρίσεις το καλοκαίρι. Έφτασε λοιπόν μία ανάσα από τα ημιτελικά του Conference και κατέκτησε με επιβλητικό τρόπο το πρωτάθλημα επιβεβαιώνοντας στα πλέι οφ πως ήταν η καλύτερη και πιο σταθερή ομάδα. Αήττητη για 22 ματς στη Super League, από τις 26 Οκτωβρίου.
Έκανε στοχευμένες μεταγραφές το καλοκαίρι και όχι σαρωτικές αλλαγές όπως είχε δημιουργηθεί αρχικά η εντύπωση. Κάποιες όπως ο Γιόβιτς, ο Μαρίν, ο Ρέλβας βγήκαν στο απόλυτο, άλλες όπως ο Πενράις, ο Καλοσκάμης, ο Κουτέσα, ο – χρυσός σκόρερ πια – Ζοάο Μάριο σε μικρότερο βαθμό ενώ ο Γκρούγιτς δεν βγήκε καθόλου. Τον Ιανουάριο πρόσθεσε ένα από τα πλέον κομβικά εργαλεία στον δρόμο για τον τίτλο, τον Βάργκα, αλλά και δύο παιδιά, τους Γκεοργκίεφ και Σαχαμπό, που περισσότερο θα τους δούμε στο μέλλον.
Ο Νίκολιτς πήρε πράγματα από παίκτες που πέρσι για πολλούς ήταν τελειωμένοι ή λίγοι. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Περέιρα. Ίσως ο MVP των πλέι οφ. Από κοντά και ο Κοϊτά. Τελείως διαφορετική περίπτωση ο Αφρικανός, αλλά λίγο έλειψε να καεί. Και υπάρχουν αρκετοί ακόμα. Όλοι αυτοί δημιούργησαν ένα σύνολο που εδώ και 6,5 μήνες είναι ανίκητο στη Super League. Κι ας χλευάστηκε από πολύ κόσμο στην αρχή και κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Καθοριστική επίσης και η αλλαγή στο ιατρικό επιτελείο με την πρόσληψη του Νίκου Τζουρούδη τον Νοέμβριο. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι εδώ και μήνες τα μόνο προβλήματα τραυματισμών που προέκυψαν είναι του Μάνταλου και οι ενοχλήσεις του Γιόβιτς; Γιατί πολλά ακούμε για την… απίστευτη ατυχία που χτύπησε άλλες ομάδες και τις έβγαλε εκτός στόχων, αλλά καλό είναι να βλέπουμε και την πραγματικότητα. Η ΑΕΚ δεν άφησε τίποτα στην τύχη και αυτό εξαργυρώνει τώρα.
Από το αγωνιστικό, το οργανωτικό, την καθημερινότητα στα Σπάτα, το ιατρικό κομμάτι, το διοικητικό. Όλοι λειτούργησαν σαν ένα και αυτό ήταν το μυστικό. Με τους Ηλιόπουλο-Ριμπάλτα-Νίκολιτς να είναι βέβαια στο επίκεντρο. Και τώρα είναι το κρίσιμο σημείο για την Ένωση. Να μην επαναπαυτεί όπως έκανε μετά τα πρωταθλήματα του 2018 και του 2023. Γιατί τότε το πλήρωσε πολύ ακριβά. Τώρα βέβαια η νοοτροπία και ο τρόπος λειτουργίας του κλαμπ δείχνουν πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί και θα υπάρχει εξέλιξη.



















