Ο Νέτο, η τούρτα και η σαμπάνια

Ο αγώνας με τον Πανσερραϊκό θα είναι ο τελευταίος του Βραζιλιάνου στο Κλεάνθης Βικελίδης και το μυαλό μου πάει στην πιο έντονη στιγμή του με την φανέλα του Άρη.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ένας πολύ ωραίος τύπος. Από αυτούς που θα ήθελες να κάνεις παρέα. Έχοντας, μάλιστα, την ευκαιρία λόγω δουλειάς να τον γνωρίσω καλύτερα και να τον ζήσω σε προετοιμασίες, για μεγάλο χρονικό διάστημα και μακριά από τα φώτα, διαβεβαιώνω τους πάντες ότι είναι το ίδιο χαμογελαστό παιδί που λατρεύει το ποδόσφαιρο και είναι η ψυχή στα αποδυτήρια.

Την Κυριακή ο Ντάρσι Νέτο θα αγωνιστεί για τελευταία φορά με την φανέλα του αγαπημένου του Άρη στο Κλεάνθης Βικελίδης. Στο γήπεδο που γνώρισε μεγάλες στιγμές.

Εκεί, όπου ξεκίνησε σαν ένας ακόμα άγνωστος Βραζιλιάνος και έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους ξένους παίκτες του Άρη. Επί δύο και πλέον χρόνια, ήταν ο κορυφαίος δεξιός οπισθοφύλακας ή καλύτερα ο κορυφαίος φουλ μπακ του ελληνικού πρωταθλήματος.

Για μένα, βέβαια, πάντα το μυαλό μου στο άκουσμα του ονόματος του θα γυρνάει στις 10 Φεβρουαρίου του 2010, στο παιχνίδι της προημιτελικής φάσης του κυπέλλου με την Ξάνθη στα Πηγάδια. Τότε που ο Άρης του Έκτορ Ραούλ Κούπερ βρέθηκε στο καναβάτσο, καθώς έχανε με 1-0 στις καθυστερήσεις και βρισκόταν μια ανάσα από τον αποκλεισμό.

Εκτός από το άγχος μου για την έκβαση του αγώνα, είχα και διάφορα μηνύματα από γνωστούς μου, προκειμένου να με πικάρουν. Κάποιοι, μάλιστα, εξ αυτών είχαν προμηθευτεί και σαμπάνια και είχαν παραγγείλει τούρτα για να γιορτάσουν τον αποκλεισμό του Άρη από την συνέχεια της διοργάνωσης. Στο 70ο λεπτό ο Στίνγκα ανοίγει το σκορ για τον Άρη και η σαμπάνια, όπως μου μεταφέρθηκε, βγήκε από το ψυγείο.

Θυμάμαι τον μεγαλομέτοχο της Ξάνθης, Χρήστο Πανόπουλο στα επίσημα να πηγαίνει πέρα δώθε από την αγωνία του. Είναι η τελευταία φάση του αγώνα. Ο Μεριέμ είναι έτοιμος να δώσει συνέχεια στο παιχνίδι με το φάουλ που κέρδισε ο Άρης. Ο Κάμπορα θα πάρει την κεφαλιά ,η μπάλα θα χτυπήσει στο δοκάρι και ενώ ο χρόνος έχει σταματήσει ο Νέτο θα την σπρώξει στα δίχτυα.

Και μετά, το χάος. Μια αγκαλιά, ένα ουρλιαχτό, μια τρέλα, Όσα χρόνια και να περάσουν Ντάρσι Νέτο, αυτή η στιγμή δεν θα φύγει από την μνήμη μας.

Και την Κυριακή το Κλεάνθης Βικελίδης θα σε αποχαιρετήσει όπως σου αξίζει.