Περί στοιχήματος και… στησίματος

Κουβέντα για τη μάστιγα του αθλητισμού με αφορμή το σκάνδαλο στην Ουκρανία.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Champions League, Europa League, Premier League, Primera, League 1, Serie A κλπ κλπ… Λάμψη, μεγάλοι παίκτες, θέαμα, τηλεοπτικά, χορηγοί, εκατομμύρια οπαδών σε όλη τη γη, εκατοντάδες πάμπλουτοι ποδοσφαιριστές και χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται γύρω από αυτά τα πρωταθλήματα, με ειδικότητες που δεν φαντάζεται κανείς.

Όμως, όλοι γνωρίζουμε ότι όλοι αυτοί δεν είναι το σύνολο του ποδοσφαίρου. Ένα μέρος του είναι, για την ακρίβεια ο αφρός του. Κάτω από τον αφρό τι γίνεται; Εν έτει 2018 κάτω από τον αφρό υπάρχει αυτόματα βυθός, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν είναι πάμπλουτες οι ομάδες για παράδειγμα στην Ουκρανία; Ξέσπασε σκάνδαλο. Οι αρχές της χώρας συνέλαβαν μέλη διοικήσεων από 35 συλλόγους ή αλλιώς από το 67% του συνόλου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Όλοι κι όλοι είναι 52 και οι 35 αποδείχθηκαν πως έστηναν παιχνίδια. Ανάμεσά τους και πέντε της μεγάλης κατηγορίας. Η Ζόρια Λουχάνσκ, η Βόρσκλα Πολτάβα, η Ζίρκα, η Ολιμπίκ και η Αλεσαντρίγια. Η μία πιο μικρή και πιο αδύναμη από την άλλη δηλαδή.

Τα ρεπορτάζ των μέσων της Δυτικής Ευρώπης ξεκαθάριζαν στις πρώτες γραμμές ότι στο σκάνδαλο δεν συμπεριλαμβάνεται η Ντιναμό Κιέβου και η Σαχτάρ, δηλαδή οι δύο υπερδυνάμεις του ουκρανικού ποδοσφαίρου που κάθε χρόνο μετέχουν και στις διοργανώσεις της UEFA.

Η έρευνα ξεκίνησε από το 2015, καθώς η κυβέρνηση πέρασε ένα νόμο που ενίσχυε την καταπολέμηση του στησίματος. Και το αποτέλεσμά της ήταν να συλληφθούν 328 άτομα που εμπλέκονταν σε 57 σκοτεινές περιπτώσεις την τελευταία τριετία.

Ας επιστρέψουμε πάλι στον αφρό και στο βυθό. Ας πούμε ότι οι κορυφαίες ομάδες κάθε χώρας βρίσκουν έσοδα είτε από ανώτερα τηλεοπτικά συμβόλαια, είτε λόγω της μεγαλύτερης φίλαθλης βάσης τους είτε λόγω ισχυρότερων χορηγιών είτε από τυχόν ευρωπαϊκές πορείες, όπου κάθε θετικό αποτέλεσμα φέρνει και το ανάλογο πριμ.

Οι μικρότερες δεν έχουν έσοδα από την UEFA, υπογράφουν χαμηλότερης αξίας τηλεοπτικά συμβόλαια, κόβουν λιγότερα εισιτήρια και οι χορηγοί τους είναι κάτι περισσότερο από ψιλικατζήδες. Και αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Και για να δίνουν παράταση στη φυτοζωία τους, είτε κρέμονται από την ελεημοσύνη του εκάστοτε ισχυρού είτε καταφεύγουν στο στοίχημα, προσπαθώντας να ελέγξουν τα αποτελέσματα των δικών τους αγώνων με άλλους που είναι στην ίδια μοίρα.

Το ουκρανικό ποδόσφαιρο είναι δομημένο σε τέσσερις κατηγορίες. Αν στη μεγάλη εμφανίζονται κατηγορούμενες μόνο 5 ομάδες (από τις 12), σημαίνει ότι στις υπόλοιπες συμμετέχουν σχεδόν όλοι σε αυτό το πάρε δώσε. Οι αριθμοί το λένε και ερμηνεύονται με τα παραπάνω.

Να θυμίσουμε και μια πρόσφατη δήλωση του Αρσέν Βενγκέρ, όταν είχε ερωτηθεί για την πολυσυζητημένη σύσταση της κλειστής λίγκας (οι κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης συνιστούν λίγκα πολλών αγωνιστικών και παίζουν μεταξύ τους Σαββατοκύριακο και τα εθνικά πρωταθλήματα διεξάγονται μεσοβδόμαδα). Για ποιο λόγο γίνονταν αυτές οι συζητήσεις; «Για τα λεφτά», είχε πει. «Για την καλύτερη κατανομή τους και για να αποφέρουν οι αγώνες περισσότερα έσοδα. Πόσοι θα σπεύσουν να παρακολουθήσουν για παράδειγμα το ματς της Μπάγερν με την Άρσεναλ κάθε Σάββατο και πόσοι αυτό της Μπέρνλι με τη Σέφιλντ Γουένσντεϊ;».

Αν λοιπόν το χάσμα των μεγάλων από τους μικρούς αυξάνεται, οι μη ευνοημένοι θα αναζητήσουν άλλες πηγές εσόδων. Έτσι συμβαίνει στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο που είναι κομμάτι της.

Εξυπακούεται πως όλοι οι φίλαθλοι του κόσμου θέλουν τη μπάλα καθαρή και εξοργίζονται όταν ακούν για στησίματα. Και εμείς φίλαθλοι είμαστε φυσικά και συγχρόνως αναζητούμε τις αιτίες που οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Γιατί το έγκλημα πάντα προηγείται του νόμου.